Μιλά για αδράνεια των κυβερνώντων, διαχρονικά, υποδεικνύει ότι έπρεπε να υπάρχει σχέδιο δράσης και κίνητρα για τον κόσμο να μην πουλά τις περιουσίες του, επισημαίνοντας ότι δεν είναι αρκετό να λέμε ότι η πώληση των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα δεν είναι νόμιμη ενώ υπενθυμίζει ότι το δικαίωμα περιουσίας κατοχυρώθηκε με την απόφαση Λοϊζίδου





